Tadaaa!

Er zijn maar weinig mensen die je echt bijblijven. Laat staan mensen die je lange tijd echt geregeld ziet. Met uitzondering van collega’s en dergelijken. Nee, mensen die je, zonder enige échte reden, toch regelmatig ziet.

Toch zijn er. In mijn geval echt geweldige mensen. Een ervan heeft sinds kort ook een blog. En wie ben ik om u deze bron van geniaal gedachtenvoer te onthouden?

http://jensquintelier.wordpress.com/

Laat vooral iets achter.

Gelukkig is het goedkoper

Geloof het of niet, maar examens hebben veel weg van een festival. Bij mij toch. De exacte symptomen zullen wat verschillen, maar dit zijn de belangrijkste: Tijd en ruimte worden een soort van waas. Waar je zit en wanneer je zit zijn niet meer belangrijk. Een ritme houdt je niet aan, je blijft gewoon verdergaan tot het even niet meer gaat. Dan slaap je tot je wakker wordt, om als een zombie uit je bed te kruipen en weer verder te doen.

Wat je hoort en ziet is niet belangrijk. Je kijkt naar het schema dat op voorhand is opgesteld, en volgt dat. De teksten die je doorheen het jaar talloze keren gehoord en gezien hebt, zeg je nu (hopelijk) feilloos na. Daar waar het aangegeven wordt.

Wat eten en drinken betreft… deze periode is een rechtstreekse aanslag op je systeem. Je eet de godganse dag door wat je op dat moment vindt. En zelfs de meest neurotische calorieën tellers letten niet meer écht op wat er via hun handen in hun mond terecht komt.

Er is ook constant muziek. Op enkele nummers na maakt het je ook niet uit wàt er nu net speelt. Zolang er maar iets speelt.

Wat er exact gebeurt wordt ook op voorhand aangekondigd. Ver op voorhand. Al durft het schema soms veranderen.

Dus… het kan aan mij liggen… Maar ze schijnen grotendeels hetzelfde…

Al zie je mij minder headbangen tijdens een examen Nederlands. Meestal.

Misschien wel een beetje…

Over het algemeen ben ik vrij cynisch. Maar sommige dingen kan zelfs ik niet weerstaan… Een van die dingen is kerst.
Ok, we weten ondertussen al lang dat Jezus niet op 25 december geboren is. De laatste onderzoeken zeggen zelfs dat het ergens in maart was. Maar daar draait het toch al lang niet meer om?
Toen iemand mij vertelde dat ze kerst niet meer vierde omdat het niets met Jezus te maken had, snapte ik haar echt langs geen kanten. Iets later had ik door waarom: bij ons thuis heeft het daar niets mee te maken.
Dus aan alle cynici en pessimisten: zie Kerstmis als de ene dag in het jaar waarop iedereen even zijn best doet. De ene dag waarop we even alles kunnen en mogen vergeten. En ja, het is commercieel geworden. En ja, de sommige mensen zijn alleen dan vriendelijk en lief en goed…

Maar dat is persoonlijk. Een keuze die je zelf maakt. Kerst vieren zonder commercieel wezen, de rest van het jaar ook alles op alles zetten, goed idee. Maar kerst gaat hem over dat extraatje.

So screw you! Merry christmas, dammit!

Alleen als ie spot en spotgoedkoop is.

Als ik ooit nog een rendier zie, stamp ik het stevig in zijn kloten. Jawel, dat beest kan harder terug stampen en zo’n gewei doet verdomd veel pijn, maar het heeft het verdiend.

Van een stijlvolle cocktailbar naar bellyslides op de meir in minder dan een uur, hoe anders dan door Jägermeister?

Tally Ho!

Daarstraks zag ik de serie “Emma”, gebaseerd op een werk van Jane Austen. Na ongeveer tien minuten herinnerde ik me waarom Ik geen Austen fan ben. Het Britse idee van romantiek.

Wegkwijnen voor iemand die men van zijn leven niet kan krijgen, is volgens Austen het toppunt van romantiek. Volgens die logica ben ik zowat heel mijn middelbare school tijd op het toppunt van romantiek geweest. Maar dat moment hebben we allemaal. Iedereen valt op een bepaald moment voor iemand, waarbij het nooit of te nimmer zal lukken. In het ergste geval beland je in “The Friend Zone”. In het oog van de vrouw of man in kwestie word je gestript van elke vorm van seksualiteit, om voor eeuwig en altijd niets meer dan een beste vriend of vriendin te worden. Hatelijk, daar je dan meestal met een holle maag zit aan te horen hoe verliefd hij/zij op iemand helemaal anders is. Meestal iemand die je dan zelf, uiteraard volledig los daarvan, echt haat.

Natuurlijk komt dat omdat je die persoon enkel ziet door een waas van jaloezie. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Gelukkig scheen dat op een bepaald moment te stoppen. Kortgeleden zat ik op een zetel, luisterend naar iemand die vertelde hoe ik ongetwijfeld iemand zou vinden die me oneindig zou interesseren, boeien en doen overlopen van passie. Het kostte me alle zelfbeheersing die ik heb om niet heel droog te zeggen “Dat ben jij, idioot.” Maar dat werkt helaas alleen in romcoms. En als het leven me een ding heeft geleerd, dan is het dat het mijne geen romcom is.

Geweldig. Ik ben Brits.

Martha May Be On To Something

De keuken is, voor een of andere bizarre reden, dé plaats waar ik kan nadenken. Het grootste deel van de muren is bedekt met kasten en dienbladen. Op het best, leun ik tegen een hoek van een van die dienbladen. Niet de punt, de hoek is naar binnen gekeerd. Met een grote kop, gevuld tot de rand met iets warms. Met de warmte van de mok tegen mijn beide palmen. Donkere (chocolademelk) of het zoete, romige (koffie) warmte die vanuit mijn mond heel mijn lijf verwarmt. Dan mijn hoofd laten malen over… wat het ook is dat me bezighoudt. Het werkt. Geen idee waarom.

Maar wat het ook is, het werkt. Zelfs na een vrijdag, een dag die tegenwoordig qua lessenrooster niet zou misstaan in een lange lijst van misdaden tegen het menselijk ras. Soms heb ik zelfs oprecht het gevoel dat alles wel goed komt. Dat gevoel duurt niet langer dan een minuut, en ik hoef niets meer te doen dan de keuken uit te wandelen om het geloof erin helemaal te verliezen. Meestal ben ik zelfs van het tegenovergestelde overtuigd. Alles gaat langzaam aan naar de kloten. Begrijp me niet verkeerd. Ik geef het niet op. Cynici en pessimisten zijn als mensen die in een kajak zitten en bij tegenstroom stoppen met roeien. Klagen. Maar niets anders doen dan achteruitgaan. Tegenstroom is geen reden om het op te geven. Het is een reden om harder te beginnen werken.

Dat is moralistisch, en ik weet het. Mijn excuses daarvoor. Maar af en toe mag dat. Want het is nodig. Duisternis is niets dan de afwezigheid van licht. Dus om het pessimisme, fatalisme en alle –ismes die er ergens van overtuigd zijn dat de wereld niet meer te redden is tegen te gaan, moét, jawel moét men blijven rechtstaan. Blijven glimlachen. Blijven vechten. Zeg dat ik het gezegd heb.

Dat ik mezelf er af en toe een enkele minuut kan van overtuigen dat alles goed komt, lijkt niet veel. Maar iemand die de wereld ziet zoals hij is en toch nog kan zeggen dat hij weigert op te geven… Voor een of andere reden ben ik steeds blij als ik zo iemand tegen kom. Inclusief als ik even herontdek dat ik dat stiekem ook ben. Dus ook al ben ik tien minuten erna er weer rotsvast van overtuigd dat de wereld naar de kloten is… Die minuut in mijn keuken is godverdomme veel waard.

Één tip, voor iedereen die ziet hoe de wereld er aan toe is, maar niet wil vervallen in voorgekauwd pessimisme en deprimerend fatalisme: zoek iets zo ongelooflijk stom dat niemand er commentaar op kan of zou willen geven. Iets zo pietluttig dat niemand het opmerkt. En geniet ervan. Zo hard en zo veel als je kan.

Winterslaap

Morgen ga ik, na drie weken thuis zitten, terug naar school. Wat hard is. Toegeven, je zou denken dat ik helemaal uitgerust ben, maar dat is niet. Enfin, jawel, maar toch….

Drie weken om na te denken over jezelf, want iedereen die je kent zit zelf op school. Drie weken om jezelf echt… veel te goed te kunnen bekijken om dan nog volledig tevreden te zijn. No worries, ik zit niet in een of andere depressie door gebrek aan zelfvertrouwen. Integendeel, met al dat denken heb ik een soort van plan. Voor het eerst sinds lang gewoon… gaan voor wat ik nodig heb. Gaan voor wat ik wil, in plaats van eindeloos lang willen en wensen en dromen.

Dat zou echt al moeten helpen, lijkt me. Aan de basis van dat alles ligt natuurlijk werk. Met werk begint alles. Zonder werk kan je nu eenmaal niks doen. Dat is nu in orde, mijn tweede sollicitatie komt twee dagen voor het einde van mijn eerste job. Gisteren was nota bene een ego dag zoals geen andere. Voor de tweede keer werd ik op mijn studentenjob een fulltime job aangeboden. Niet dat ik het aannam, maar toch…

Also, wat is er tegenwoordig met series waar je geen vrouw voor hoeft te zijn, maar die een vrouw van je maken? Na een halfuur vind je jezelf opgerold in de zetel, met een pot Ben en Jerry’s Chocolate Fudge Brownie voor je neus, terwijl je “Bitch” fluistert wanneer de protagoniste een hak wordt gezet.  Dan denk ik soms “Hey! Ik heb lang gewacht op mijn testosteron! Af!”.

Soms zou je dingen die geen fysieke vorm hebben, op hun neus moeten kunnen tikken met een opgerolde krant.

Natte Tenen

Wauw, het is absurd lang geleden dat ik nog geblogd heb. Maar uiteindelijk ligt dat waarschijnlijk samen met een writers’ block. Dus heb ik een nieuw plan, via deze blog mezelf dwingen te schrijven. Nu, toegeven, dat plan heb ik bedacht terwijl ik het schreef. Maar tegenwoordig hebben mijn plannen de neiging om effectief te slagen. Very Awesome.

Zo was er de “Awesome Night”. Een poging om mensen bij elkaar te brengen. Antwerpen by night, mannen in kostuum, vrouwen opgekleed. Sloten en sloten tequila… Die tequila werd was gematigder dan ik had gedacht, maar de avond zelf was een succes. Maar goed ook, mijn verkondigingen ervan waren veel. En luid. En een beetje opdringerig.

Maar ja, waar het hart van vol is, loopt de mond van over. Of toch meestal. Mijn mond heeft de neiging altijd over te lopen. Liefst over de meest oppervlakkige dingen. Dat klinkt misschien licht, maar dat soort onderwerpen staan je toe om je helemaal uit te leven wat gevatheden betreft. Een van mijn favoriete stukken humor ooit, is van Eddie Izzard. Op het einde van zijn show “Definite Article” zegt hij plots “I want to close up by, very quickly, talking about the beginning of time. Allright, the beginning of time was ,the big bang. Everyone stood well back…”

“De big bang. Iedereen ging achteruit.” Geniaal gewoon. En laat ons daarmee afsluiten. Veiligheid eerst. Zelfs nog voor de Big Bang.

Fucking Perfect

Vandaag trouwt mijn nicht. Zij en mijn nieuwe neef, uiteraard. Tom. Heerlijke kerel. Maar ondanks het feit dat ik wel een fan ben van trouwfeesten, heb ik het gevoel dat er een anker aan mijn linkerbeen hangt. Want ondanks het gratis eten, de “open bar”, de kostuums en de vrouwen, heb ik slechte herinneringen aan trouwfeesten. Afin, aan een trouwfeest in het bijzonder.

De dag zag er perfect uit: Mijn nicht, Elke, trouwde met Aymeric. Bleek dat Aymeric van adel was. Score! Waarom score? Wel, de kans op een avondfeest in kostuum was een stuk groter! Ondanks mijn vader zijn houding tegenover alles wat met decadentie te maken heeft, kan ik er af en toe wel van genieten. Dit trouwfeest hing vol van belofte. Op de trouw zelf, schenen mijn vermoedens bevestigd te zullen worden. De jurken en pakken van de schoonfamilie wezen erop dat ze niet van plan waren het casual te houden. Maar wat beter was, was het volk. Ergens tussen de moeders, vaders, neven en nichten, liep een meisje dat geen enkel etiket had. Dus plakte ik het etiket “Must Have” erop. Simpel, maar mooi. Wat niet alleen op haar outfit sloeg.

Op het avondfeest scheen alles mij mee te werken. Eens voorbij de deur bleek dat decadentie écht het thema van de avond was. Score. Een gigantische zaal. Het personeel scheen meer protocol te moeten volgen dan een ambassadeur bij een Japanse keizer. Tafels die een naam hadden. Zetels die voorbestemd waren voor een bepaalde gast. Pakken, jurken, hoeden, juwelen, het was er echt wat over. Maar te midden van het praten en lachen met directe familie, was er tijd om te ontdekken dat de “Must Have” van deze middag er ook bij was. Again , score. Maar wanneer de tafels worden afgeroepen, werd er pas echt een gouden strik rond de avond gebonden. Naast mij, aan een tafel van amper zes man, zat Joke. Aka “Must Have”.

Nu, vraag me niet wat ik zei of deed, maar… die avond was ik simpelweg goed. Jammer genoeg was zij dat ook. Wat betekende dat ik niet gewoon iemand had ontmoet waar ik misschien wel eens iets mee wou doen. Zij ging, en dat wist ik die avond al, iets betekenen. Op het einde van de avond was ik er zeker van, alle tekens waren er.

Maar zo’n avond is nooit echt. Toch niet op een heerlijk decadent avondfeest. Het warme licht, de pakken, de muziek, romantiek de er sowieso al hangt. Op dat moment praat je niet over veel anders dan banale dingen. Grappige, lichte dingen. Dingen die het gesprek gaande houden en ervoor zorgen dat de persoon tegenover je blijft glimlachen. Heerlijk ,daar niet van. Wel jammer om dan achteraf te horen dat ze een vriendje heeft. Yeah, there’s a kick in the nuts. Het echt spijtige eraan is dat ik op dat moment niet ben gestopt. Dat ik niet slim genoeg was om niet af te spreken. Niét een dag door te brengen met wat achteraf een rom com girl bleek te zijn. Ze zijn zeldzaam, heerlijk, alles wat films beloven, maar de wereld bijna nooit levert. En bezet. Ze zijn altijd bezet.

Maar de echte reden dat ik er mee zit. Dat het weegt, en niet gewoon in m’n achterhoofd draait, is hoe het voorlopig geëindigd is. Nadat ik haar thuis afzet, krijg ik een berichtje. Wat een goed teken is, of toch zeker in dit geval. “Heerlijke dag, moeten we zeker nog eens doen.” (Korte samenvatting) Wederom score. Tot de examens eindigen en ik terug tijd heb. Halverwege de vakantie krijg ik het ene antwoord dat bijna zeker een onvoorwaardelijk einde betekend. “Ik laat je nog iets weten.” Bam. Het vallen van de guillotine, het overhallen van de trekker. Het mengen van het gif en het steken van de dolk. Het einde. Punt.

Fucknuts.

Serieus Understatement

Feestfagen. Iemand heeft ooit beslist dat een bepaalde dag of gebeurtenis zo belangrijk en gedenkenswaardig was, dat we elk jaar opnieuw, op diezelfde dag, alles laten vallen. Gewoon omdat dat ons gepast leek. Het spijt me, maar als je het mij vraagt een vrij belachelijk idee.

Begrijp me niet verkeerd, het is geen cynisme, absoluut niet. Zo vind Ik niet dat we vandaag bijvoorbeeld niet mogen vieren. Integendeel, net wel! Maar we doen het niet, dat is het probleem! Voor een nationale feestdag is dit een van de saaiste dagen van het jaar!

Laat parades aanrukken. Laat zeppelins honderden en honderden liters drank uitstrooien (blikjes met parachutes, komaan! Hoe awesome zou dat wel niet zijn?) Zorg dat niemand nog binnenzit, maar buiten! Vergeet verdomme de Tour De France. W zouden zelfs niet meer mogen kunnen fietsen!

Dus hierbij, opnieuw een oproep. Van mijn innerlijke kind naar de buitenwereld toe. Maak van onze nationale feestag een dag waar men het hele jaar naar uitkijkt. Waar op café nog maanden over besproken, of beter nog, gelald wordt! En onder vrienden nog veel langer. Onze natie verdient toch straffer dan… wel, dan dit? Laat de wereld zien dat wij bier kunnen maken… én drinken! Laat ons een feest houden van écht epische proportie.

Dat Koning Albert zijn speech met een dikke tong, een rode neus en een scheve hoed moet geven.

Jack Out!