De Awesome Drievuldigheid

Alles met een baarmoeder voelt spontaan een vreemde tinteling. Dochters ouder dan 16 en jonger dan 25 worden door hun moeder spontaan binnenshuis getrokken, hoezeer het ook tegen hun zin is. Ziekenhuisbedden liggen overvol van vrouwen die flauwvallen, gillend van opwinding, wier hartslag ver voorbij het gezonde maximum is geschoten.

De Awesome Drievuldigheid is op pad, en dat is niet niks. Feestjes worden net iets heviger, terrassen net iets vrolijker. Overal is de nacht een beetje zachter. Moeder natuur zelve legt deze mannen geen strobreed in de weg. Zelfs zij kan niet anders dan helemaal weg zijn van deze drie brokken man. Met hun drieën gaan ze op pad met maar een doel voor ogen. Elke vorm van betekenis die het woord Awesome inhoud beleven. Vrouwen beleven ongelooflijke dingen, dingen waarvan ze dachten dat ze fysiek onmogelijk waren. Maar geen enkele vrouw heeft ooit spijt gehad van het kruisen van paden met deze drie heren. Integendeel. Het is zoals een bungee sprong, al zij het dan vanuit een bewegende rollercoaster. Spectaculair en duizelingwekkend voor zowel deelnemer als omstaander.

Deze wervelwind van drank, gelach en pure sfeer is iets om mee rekening te houden. Want niemand verlaat het gezelschap van deze natuurkrachten zonder minstens één herinnering die voor de rest van hun natuurlijke leven en zelfs een stuk daarna, hun de meest brede glimlach bezorgt.

No way dat je er klaar voor bent, maar het is entertainend je te zien proberen.

Oh Boy!

Jeeeeeej! De examens komen eraan! En tussen vakken waar ik sowieso een herexamen voor heb, vakken waar ik de ballen van snap en de shitload of work die ik nog heb voor mijn boek, zie ik er echt niet naar uit. Maar dat is niet echt een origineel sentiment. Origineler is waarschijnlijk dat ik van plan ben om het effectief nog recht te trekken. Op de ene of de andere manier…

Twee weken examens, twee per dag. Het wordt niet gemakkelijk. Maar als het gemakkelijk was, zouden er ook geen punten op staan. Daar komt de wereld toch op neer, niet? Zodra er iets moeilijk genoeg is dat één iemand het niet kan, zorgen we ervoor dat we kunnen afmeten in hoeverre wij beter zijn. Dat is niet als verwijt bedoeld, absoluut niet. Want het is nu eenmaal belangrijk om te weten wie wat kan… En hoe goed… Denk ik. Waar het eigenlijk op neerkomt, is dat we willen zorgen dat we zelf weten wat we wel en niet kunnen. Weten welke uitdagingen we uit de weg moeten gaan. En terecht. Wij schijnen dat hondeninstinct te missen.

Wanneer een hond iets ziet, kan hij inschatten of het/hij/zij/wat dan ook al dan niet sterker is dan jou; Hoe verdomd handig zou dat wel niet zijn? Een radar die je vertelt wat wel en niet gaat lukken. Als je denkt: “Tuurlijk kan ik dat opheffen!” Bing! Een innerlijke stem die spontaan roept: “Kerel, nee!” Of “Hey, die kerel bekijkt mij echt smerig, zou ik iets zeggen?” Bing! “Dat examen kan ik ook wel zonder studeren…” Bing! “Als ik het goed time en uitwerk, kan ik meer dan een relatie tegelijk aanhouden”. Bing!

Maar die bing wordt je denk ik echt snel beu. Vroeg of laat hoor je alleen nog maar “Bing” en zit je te roepen in een heel witte kamer met zachte muren… Dat, en je zou ook een pak minder leren. De reden dat je dingen weet, is omdat je ooit zonder ze te weten hebt rondgelopen. Niemand legt zijn fiets zo goed vast als iemand van wie er al vijf gestolen zijn. Niemand gaat voorzichtiger om met scherpe voorwerpen dan de persoon met de meeste littekens op zijn arm. “Pijn is de beste leraar, maar niemand wil zijn lessen bijwonen”, zei een oude chinees ooit. Afin, toen was hij nog niet zo oud, maar hij had wel gelijk. Dat troost je wel pas achteraf, als de pijn bijna weg is. Ik ben nog volop aan het werken aan iets dat je kalmeert wanneer je arm er volop afgerukt word.

 

Los daarvan: De examens. Ze komen eraan, ze gaan pijn doen, en de herexamens nog veel meer. Wish me Luck.

Kieskwies

Op de site van de provincie Antwerpen vind je tegenwoordig “de kieskwies”. Het ding is, moet ik toegeven, wel mooi ineen gestoken. Felle kleuren, lichtjes, dingen die flikkeren, als die dingen. Voor de iets minder geïnteresseerden onder ons is er ook de belofte van prijzen. Jammer genoeg toont dat ook aan wat het eigenlijk moet voorstellen. De premisse is als volgt: Je kiest een naam, een personage en twee tegenspelers. Als je van die tegenspelers “Wint”, maak je kans op prijzen. Nu, de hele quiz lang hebben mijn “tegenspelers” niet een keer een antwoord gegeven, laat staan een juist.

Dat kan aan mij liggen. Misschien waren ze simpelweg omvergeblazen door mijn aanwezigheid. Maar na mijn eerste paar (foute, het spijt me) antwoorden, zou je toch denken dat een van hen een voorsprong opbouwt, kwestie van de internetgebruiker te motiveren om zijn best te doen. Nee, de enige motivatie die je vind om het allemaal opnieuw te doen is omdat je de kansen die je hebt om een prijs te winnen dan verhoogt. Maar welke internetgebruiker doet een quiz over de Europese Unie twee keer? Want in vragen of activiteiten vind je ook maar weinig verschil. Vraag, antwoord, verbetering.

De quiz lijkt me iets waar kenners plezier aan beleven, elkaar uitdagen ondereen. Maar een nieuw doelpubliek bereiken? Het zou me verbazen als er echt mensen veel wijzer van zijn geworden. Ik hoop van wel, maar ik betwijfel het.

Maatschappelijke Topics: De Europese Unie: Robert Verschooten

Verslag

Dinsdag 12 mei genoot onze school de eer Meneer Robert Verschooten te mogen ontvangen. In de context van het maatschappelijke topic “Europese Unie” leerde hij ons het een en het ander bij over de Europese Verkiezingen, en specifieker, het nut ervan. Toch hoorden we maar weinig over de Europese Verkiezingen. Wel dat Robert Verschooten vindt dat iedereen moet stemmen als hij die kans krijgt. Terecht, die mening deel ik bijvoorbeeld. Maar waarom we dan zo weinig hoorden over de Europese verkiezingen is mij een raadsel. Meneer Verschooten ging dan verder over de vooroordelen die men heeft over de Europese Unie, en waarom deze fout zijn. Ook vertelde hij iets meer over een Democratie en waarom deze, hoewel ze niet perfect is, wel de beste manier van regeren is.

 

Persoonlijke Indruk

Voor het maatschappelijke topic “De EU” kwam Robert Verschooten ons vertellen over de Europese Unie en hoe die ons leven beïnvloedt. Wat toevalligerwijs overeenkwam met de titel van ons boek… Vreemd. Creepy bijna… Maar los daarvan:

Robert Verschooten kwam ons vooral vertellen dàt de Europese Unie ons leven beïnvloedt. Of toch in ieder geval dat ze dat positief doet. Hij haalde enkele argumenten aan waarom mensen soms negatief tegen de EU aankijken, en gaf ons er tegenargumenten voor. Toegeven, die argumenten waren wel allemaal waar, maar persoonlijk heb ik nooit iets gehad tegen de Europese Unie. Dus was deze gastlezing, het spijt me, niet écht nuttig voor mij.

Laat het geweten zijn, dat is geen mening over Robert Verschooten zelf. Zijn lezing en hoe hij die voorbracht was wel goed. Het is ook niet zo dat ik er niets heb uit geleerd. Maar ik had meer verwacht over de werking ervan…

Dat gezegd zijnde, Ik heb al veel ergere lezingen gezien en gehoord.

Journalistieke Praktijk : Flash TV

WAT HEB IK GEDAAN?

Ons groepje besloot de verschijning van de Vitaya Stijl iconen Trinny en Susannah in de stadsfeestzaal te filmen. Een reportage van 30 seconden is niet lang, maar de dames zouden het er maar mee moeten doen. Wij dus ook.

HOE HEB IK HET AANGEPAKT?

We trokken erheen en filmden van zoveel mogelijk standpunten hoe de dames het publiek toesprak en informeerde over nieuwe producten en hoe je voor weinig geld je stijlvol kan kleden. Daarna hielp een derdejaars ons het hele gegeven monteren naar een montage van 30 seconden, waar we ook nog eens een tekst onder gezet hebben.

WAT WAS ER MOEILIJK EN HOE HEB IK HET OPGELOST?

Wel, de grootste moeilijkheid lag hem in de security van de stadsfeestzaal; We mochten er eigenlijk niet films, dus moesten we enorm stiekem te werk gaan. Cue de James Bond Theme!

WAT VOND IK ER LEUK/PRETTIG AAN?

Wel, niets leuker dan iets stiekem doen, zeker? Het zoeken van juiste plaatsen en bedenken hoe we alles het beste konden tonen was erg leuk. Het was verfrissend om visueel te denken.

Wave!

De laatste paardagen loop ik over van inspiratie! Niet wat bloggen betreft, toegeven, maar wat mijn fictieverhalen betreft, is het absurd hoeveel ik de laatste dagen heb geschreven. Het probleem is dat ik vroeg of laat vastloop. Mijn verhalen hebbe steeds een rode draad, maar ik krijg hem niet helemaal af. Dan moet ik weer een paar weken wachten, terwijl ik het wil afkrijgen, omdat ik weet dat ik er enorm trots op ben eens het af is. Nu ben ik tegelijkertijd bezig met het langste en laatste Thunderjackverhaal ooit en een ander verhaal waar ik zoals steeds vastloop op de naam van het hoofdpersonage. Ack!

Maar het vlot, voor het eerst sinds lang. Daarnaast heb ik ook nog eens een van mijn verhalen naar een paar uitgeverijen gestuurd. Dat kan gewoon niet goed aflopen.

Logboek van een bijzettafel.

Elk jaar opnieuw organiseert mijn vader een weekend in de ardennen. Nu, dat klinkt geweldig tof, ik weet het, maar dat weekendje ardennen is een manier om terug in contact te komen met zijn biker roots. Dat snap ik, niets op tegen. Maar waarom, en echt, ik stel me die vraag elke zeven seconden, moeten zijn kinderen dan mee? Op dit moment zit ik compleet uitgeput in een sofa, omdat ik net van Antwerpen naar het gehuurde huisje, in de ruime omgeving van Luik, heb gereden. 180 kilometer. Een feestje met vrienden opgegeven, net zoals een date die ik nog had staan, gewoon omdat mijn vader zou kunnen barbecueën. Denk dan vooral niet dat hier een hoop mensen zijn om mij mee bezig te houden. Nee, een bende gefrustreerde mensen met wie ik mentaal evenveel gemeen heb als met de gemiddelde aardappel. Ik heb niets tegen die mensen, maar ik ken ze niet en wil er dan ook geen weekend mee doorbrengen. Waarom zou ik?

Dus nu zit ik hier, verplicht om hier tot morgen te blijven, omdat mijn vader zijn weekend zou kunnen doorgaan; Wat zijn mijn slaapopties? Twee kamers, die beiden al bewoond worden door wat s’nachts veel weg heeft van kettingzagen met een neusverkoudheid. Niet qua humeur, maar qua geluid en volume. Dat of de zetel; De zetel betekent dan ook dat ik moet wakker blijven tot elk van die oude, zatte mensen is gaan slapen. Wat uiteraard pas is als het kiezen is tussen knock out vallen in de zetel waar ze in zitten of in hun bed kruipen; Dus… dit wordt niet mijn weekend. Integendeel.

God, ik laat u meestal uw eigen ding doen, ik neem aan dat u betere dingen te doen heeft. Als u er al ben. Maar alsjeblieft, laat me niemand vermoorden dit weekend. Celstraf staat zo slecht op een CV.

Lise In Italië – Sacred Chord

Mijn hele leven lang word ik al omringd door muziek. Toen wandelen nog moeilijk te doen was en ik liever kwijlde op bijtspeelgoed, was er mijn vader. Toen lezen en schrijven nog moeilijk te doen was, was er de televisie en Samson. En Gert. Wat later, toen overeenkomen met mijn ouders moeilijk te doen was, kwam TMF, JimTV en MTV, die me maar al te graag vertelde welke muziek er overheerste.

Maar nu, nu vrouwen moeilijk te doen zijn, is er… ikzelf. Er is nu zoiets als mijn muziek. En ik ben trots om te zeggen dat die echt heel breed is. Qua genre, qua inhoud. Alles kan. Zo heb ik ook de neiging om op nummer te beoordelen en niet op artiest. Want feit is dat elk genre nu eenmaal nummers heeft dat ik graag hoor. Afin, bijna elk genre.

Wat me opvalt, is dat er nummers zijn die je niet gewoon hoort, maar voelt. Coldplay slaagt erin dat in al hun nummers een beetje te doen. Of nummers die een stemming volledig kunnen doen doorslaan, zo is het bijvoorbeeld geen goed plan om tijdens een lichte depressie naar “Iris” van de “Googoo Dolls” te luisteren. Maar soms zijn er nummers, ze zijn zeldzaam, die gewoon je stemming kunnen omsmijten als je niet goed oplet. Hallelujah van Jeff Buckley bijvoorbeeld. Dat nummer… hoor je niet gewoon. Afin, als je in de auto zit, met drie gillende kinderen en vijf andere geluidsbronnen, dan zal je er weinig van merken. Maar als je er naar luistert. Damn…

 

Als je zo’n nummer hebt, maar in de positieve zin, eentje dat je, no matter what, terug helemaal klaar maakt voor wat er ook mag komen, laat het me dan weten.

 

Jack Out.

Lise In Italië – Weather

Toen ik aan het hele Lise in Italië project begon, was ik aan het hopen dat ik iemand was die zo geïnspireerd was dat hij altijd wel iets zinnig kon bloggen. Helaas. Zelfs een resem aan gedachten die al langer door mijn hoofd zwerven. Die houden steek, zijn soms zelfs nuttig, maar eens op mijn scherm vond ik ze echt gewoon… idioot. Ok, niet idioot, maar niet zinnig genoeg om ze te publiceren. Dammit…

 

Maar wat doe je als je echt niet weet wat zeggen? Beginnen over het weer, inderdaad. Als het daar niet echt perfect is, troost u dan met het gegeven dat het hier echt schijtweer is. Als het niet regent is het compleet betrokken. Als het niet compleet betrokken is, is het aan het regenen! Het is verschrikkelijk. Also, de Wolverine film is echt té cool, en Hugh jackman is een beest! Niet in de zin van lekker, meer als in er echt wild uitzien… Wel cool…

 

Lise, amuseer u nog in Italië, ik ga naar huis, mij afdrogen, klagen omdat ik niet in Italië zit en dan proberen iets te vinden om te filmen voor Journalistieke Praktijk.

 

Jack Out!

Lise In Italië – Epic Fail!

Ok, toegeven, het dagelijks bloggen is tot hiertoe niet gelukt… Maar in mijn verdediging, het was een druk weekend! Veel feestjes, waarvan sommige zelfs echt tof. Toegeven, er waren ook nachten dat ik heb gedacht: “Jezus Christus, wat doe ik hier in godsnaam?” Gelukkig lag dat vooral aan de muziek, niet aan het gezelschap. Dat gebeurt, maar minder. De persoon die mij meestal buiten trekt, Wout, is iemand waarmee ik me steevast rot amuseer. Mijn persoonlijke motto is dan ook “Je kan je beter met twee vervelen dan alleen.”

Als je het mij vraagt, is je vervelen een keuze. Je kan altijd wel iets doen. Wat dan ook! Opruimen, desnoods. Of wat je nog hebt liggen van werk. Mensen beginnen opbellen en vragen of ze zich ook vervelen. Zo beginnen soms de beste dagen. Het komt er op aan je gezelschap uit te kiezen.

Dàt en niet naar feestjes gaan waarvan je weet dat ze niet goed gaan zijn, zonder iemand waarmee je onvoorwaardelijk je amuseert. Hierbij een ode aan Lise en Wout. Zonder jullie zou het feestlandschap er een stuk somberder uitzien. Om maar te zwijgen van mijn vrijdagavonden.

 

Cheers!

Jack Out!