Serieus Understatement

Feestfagen. Iemand heeft ooit beslist dat een bepaalde dag of gebeurtenis zo belangrijk en gedenkenswaardig was, dat we elk jaar opnieuw, op diezelfde dag, alles laten vallen. Gewoon omdat dat ons gepast leek. Het spijt me, maar als je het mij vraagt een vrij belachelijk idee.

Begrijp me niet verkeerd, het is geen cynisme, absoluut niet. Zo vind Ik niet dat we vandaag bijvoorbeeld niet mogen vieren. Integendeel, net wel! Maar we doen het niet, dat is het probleem! Voor een nationale feestdag is dit een van de saaiste dagen van het jaar!

Laat parades aanrukken. Laat zeppelins honderden en honderden liters drank uitstrooien (blikjes met parachutes, komaan! Hoe awesome zou dat wel niet zijn?) Zorg dat niemand nog binnenzit, maar buiten! Vergeet verdomme de Tour De France. W zouden zelfs niet meer mogen kunnen fietsen!

Dus hierbij, opnieuw een oproep. Van mijn innerlijke kind naar de buitenwereld toe. Maak van onze nationale feestag een dag waar men het hele jaar naar uitkijkt. Waar op café nog maanden over besproken, of beter nog, gelald wordt! En onder vrienden nog veel langer. Onze natie verdient toch straffer dan… wel, dan dit? Laat de wereld zien dat wij bier kunnen maken… én drinken! Laat ons een feest houden van écht epische proportie.

Dat Koning Albert zijn speech met een dikke tong, een rode neus en een scheve hoed moet geven.

Jack Out!

Prometheus is de handleiding vergeten…

Ik mis het vuur. Niet het hele “Kijk, mijn eten is warm” en “Auw, mijn vinger is verbrand” gedoe, dat hebben we. Genoeg zelfs. Wat ik mis, is het vuur dat ervoor zorgt dat je plots merkt dat je een hele dag aan iets hebt gewerkt. Terwijl je toch echt dacht dat je nog maar een kwartiertje bezig was. Vuur dat ervoor zorgt dat je het niet erg vind dat je nog wat langer aan iets bezig bent.

Waar is dat naartoe? Waarom is iedereen zo uitgeblust tegenwoordig? En het excuus dat je job geen vuur toelaat, is pure, onverhulde, stinkende bullshit. Want je job moet jou geen vuur geven, nee, jij moet je job in de fik steken! Kijk naar mij, ik werk in een callcenter. Toch zie ik elke dag mensen die mij doen denken “Kijk, dat mis ik nu!” Mensen die met enthousiasme iemand opbellen en erin slagen om te zeggen “Kijk, ik weet dat u geen idee heeft waarom wij u bellen, maar weet dat het geweldig nieuws is.” En ze geraken ermee weg! Waarom? Omdat ze het doen, met goesting.

Dus, en dit is een oproep naar alles en iedereen dat rondloopt en voor zichzelf kan denken, of dat toch zou moeten kunnen. (Jawel, Tokio hotel fans, ik kijk naar jullie). Steek de fik erin. Niet letterlijk? Geen aanstekers of lucifers. Vuur. Wanneer je iets doet, en je merkt dat je het toch niet 100% aan het doen bent, begin dan, gewoon spontaan, te glimlachen. Niet gigantisch breed, maar lichtjes. Het is bewezen dat je lichaam dan de nodige hormonen vrijmaakt om je goed te doen voelen.

En wat je ook doet, asjeblieft, doe het met vuur. Kijk eens rond, zie naar hoeveel mensen half ingezakt rondlopen en werken en doen, en in godsnaam, zorg dat als iemand naar jou kijkt er iets vrolijker te zien valt. Prometheus zou de goden getart hebben en nog steeds, nog steeds gemarteld worden omdat hij ons het vuur gaf. Doe hem een plezier en zorg dat het niet voor niets is geweest.