Prometheus is de handleiding vergeten…

Ik mis het vuur. Niet het hele “Kijk, mijn eten is warm” en “Auw, mijn vinger is verbrand” gedoe, dat hebben we. Genoeg zelfs. Wat ik mis, is het vuur dat ervoor zorgt dat je plots merkt dat je een hele dag aan iets hebt gewerkt. Terwijl je toch echt dacht dat je nog maar een kwartiertje bezig was. Vuur dat ervoor zorgt dat je het niet erg vind dat je nog wat langer aan iets bezig bent.

Waar is dat naartoe? Waarom is iedereen zo uitgeblust tegenwoordig? En het excuus dat je job geen vuur toelaat, is pure, onverhulde, stinkende bullshit. Want je job moet jou geen vuur geven, nee, jij moet je job in de fik steken! Kijk naar mij, ik werk in een callcenter. Toch zie ik elke dag mensen die mij doen denken “Kijk, dat mis ik nu!” Mensen die met enthousiasme iemand opbellen en erin slagen om te zeggen “Kijk, ik weet dat u geen idee heeft waarom wij u bellen, maar weet dat het geweldig nieuws is.” En ze geraken ermee weg! Waarom? Omdat ze het doen, met goesting.

Dus, en dit is een oproep naar alles en iedereen dat rondloopt en voor zichzelf kan denken, of dat toch zou moeten kunnen. (Jawel, Tokio hotel fans, ik kijk naar jullie). Steek de fik erin. Niet letterlijk? Geen aanstekers of lucifers. Vuur. Wanneer je iets doet, en je merkt dat je het toch niet 100% aan het doen bent, begin dan, gewoon spontaan, te glimlachen. Niet gigantisch breed, maar lichtjes. Het is bewezen dat je lichaam dan de nodige hormonen vrijmaakt om je goed te doen voelen.

En wat je ook doet, asjeblieft, doe het met vuur. Kijk eens rond, zie naar hoeveel mensen half ingezakt rondlopen en werken en doen, en in godsnaam, zorg dat als iemand naar jou kijkt er iets vrolijker te zien valt. Prometheus zou de goden getart hebben en nog steeds, nog steeds gemarteld worden omdat hij ons het vuur gaf. Doe hem een plezier en zorg dat het niet voor niets is geweest.