Fucking Perfect

Vandaag trouwt mijn nicht. Zij en mijn nieuwe neef, uiteraard. Tom. Heerlijke kerel. Maar ondanks het feit dat ik wel een fan ben van trouwfeesten, heb ik het gevoel dat er een anker aan mijn linkerbeen hangt. Want ondanks het gratis eten, de “open bar”, de kostuums en de vrouwen, heb ik slechte herinneringen aan trouwfeesten. Afin, aan een trouwfeest in het bijzonder.

De dag zag er perfect uit: Mijn nicht, Elke, trouwde met Aymeric. Bleek dat Aymeric van adel was. Score! Waarom score? Wel, de kans op een avondfeest in kostuum was een stuk groter! Ondanks mijn vader zijn houding tegenover alles wat met decadentie te maken heeft, kan ik er af en toe wel van genieten. Dit trouwfeest hing vol van belofte. Op de trouw zelf, schenen mijn vermoedens bevestigd te zullen worden. De jurken en pakken van de schoonfamilie wezen erop dat ze niet van plan waren het casual te houden. Maar wat beter was, was het volk. Ergens tussen de moeders, vaders, neven en nichten, liep een meisje dat geen enkel etiket had. Dus plakte ik het etiket “Must Have” erop. Simpel, maar mooi. Wat niet alleen op haar outfit sloeg.

Op het avondfeest scheen alles mij mee te werken. Eens voorbij de deur bleek dat decadentie écht het thema van de avond was. Score. Een gigantische zaal. Het personeel scheen meer protocol te moeten volgen dan een ambassadeur bij een Japanse keizer. Tafels die een naam hadden. Zetels die voorbestemd waren voor een bepaalde gast. Pakken, jurken, hoeden, juwelen, het was er echt wat over. Maar te midden van het praten en lachen met directe familie, was er tijd om te ontdekken dat de “Must Have” van deze middag er ook bij was. Again , score. Maar wanneer de tafels worden afgeroepen, werd er pas echt een gouden strik rond de avond gebonden. Naast mij, aan een tafel van amper zes man, zat Joke. Aka “Must Have”.

Nu, vraag me niet wat ik zei of deed, maar… die avond was ik simpelweg goed. Jammer genoeg was zij dat ook. Wat betekende dat ik niet gewoon iemand had ontmoet waar ik misschien wel eens iets mee wou doen. Zij ging, en dat wist ik die avond al, iets betekenen. Op het einde van de avond was ik er zeker van, alle tekens waren er.

Maar zo’n avond is nooit echt. Toch niet op een heerlijk decadent avondfeest. Het warme licht, de pakken, de muziek, romantiek de er sowieso al hangt. Op dat moment praat je niet over veel anders dan banale dingen. Grappige, lichte dingen. Dingen die het gesprek gaande houden en ervoor zorgen dat de persoon tegenover je blijft glimlachen. Heerlijk ,daar niet van. Wel jammer om dan achteraf te horen dat ze een vriendje heeft. Yeah, there’s a kick in the nuts. Het echt spijtige eraan is dat ik op dat moment niet ben gestopt. Dat ik niet slim genoeg was om niet af te spreken. Niét een dag door te brengen met wat achteraf een rom com girl bleek te zijn. Ze zijn zeldzaam, heerlijk, alles wat films beloven, maar de wereld bijna nooit levert. En bezet. Ze zijn altijd bezet.

Maar de echte reden dat ik er mee zit. Dat het weegt, en niet gewoon in m’n achterhoofd draait, is hoe het voorlopig geëindigd is. Nadat ik haar thuis afzet, krijg ik een berichtje. Wat een goed teken is, of toch zeker in dit geval. “Heerlijke dag, moeten we zeker nog eens doen.” (Korte samenvatting) Wederom score. Tot de examens eindigen en ik terug tijd heb. Halverwege de vakantie krijg ik het ene antwoord dat bijna zeker een onvoorwaardelijk einde betekend. “Ik laat je nog iets weten.” Bam. Het vallen van de guillotine, het overhallen van de trekker. Het mengen van het gif en het steken van de dolk. Het einde. Punt.

Fucknuts.