Winterslaap

Morgen ga ik, na drie weken thuis zitten, terug naar school. Wat hard is. Toegeven, je zou denken dat ik helemaal uitgerust ben, maar dat is niet. Enfin, jawel, maar toch….

Drie weken om na te denken over jezelf, want iedereen die je kent zit zelf op school. Drie weken om jezelf echt… veel te goed te kunnen bekijken om dan nog volledig tevreden te zijn. No worries, ik zit niet in een of andere depressie door gebrek aan zelfvertrouwen. Integendeel, met al dat denken heb ik een soort van plan. Voor het eerst sinds lang gewoon… gaan voor wat ik nodig heb. Gaan voor wat ik wil, in plaats van eindeloos lang willen en wensen en dromen.

Dat zou echt al moeten helpen, lijkt me. Aan de basis van dat alles ligt natuurlijk werk. Met werk begint alles. Zonder werk kan je nu eenmaal niks doen. Dat is nu in orde, mijn tweede sollicitatie komt twee dagen voor het einde van mijn eerste job. Gisteren was nota bene een ego dag zoals geen andere. Voor de tweede keer werd ik op mijn studentenjob een fulltime job aangeboden. Niet dat ik het aannam, maar toch…

Also, wat is er tegenwoordig met series waar je geen vrouw voor hoeft te zijn, maar die een vrouw van je maken? Na een halfuur vind je jezelf opgerold in de zetel, met een pot Ben en Jerry’s Chocolate Fudge Brownie voor je neus, terwijl je “Bitch” fluistert wanneer de protagoniste een hak wordt gezet.  Dan denk ik soms “Hey! Ik heb lang gewacht op mijn testosteron! Af!”.

Soms zou je dingen die geen fysieke vorm hebben, op hun neus moeten kunnen tikken met een opgerolde krant.