Misschien wel een beetje…

Over het algemeen ben ik vrij cynisch. Maar sommige dingen kan zelfs ik niet weerstaan… Een van die dingen is kerst.
Ok, we weten ondertussen al lang dat Jezus niet op 25 december geboren is. De laatste onderzoeken zeggen zelfs dat het ergens in maart was. Maar daar draait het toch al lang niet meer om?
Toen iemand mij vertelde dat ze kerst niet meer vierde omdat het niets met Jezus te maken had, snapte ik haar echt langs geen kanten. Iets later had ik door waarom: bij ons thuis heeft het daar niets mee te maken.
Dus aan alle cynici en pessimisten: zie Kerstmis als de ene dag in het jaar waarop iedereen even zijn best doet. De ene dag waarop we even alles kunnen en mogen vergeten. En ja, het is commercieel geworden. En ja, de sommige mensen zijn alleen dan vriendelijk en lief en goed…

Maar dat is persoonlijk. Een keuze die je zelf maakt. Kerst vieren zonder commercieel wezen, de rest van het jaar ook alles op alles zetten, goed idee. Maar kerst gaat hem over dat extraatje.

So screw you! Merry christmas, dammit!

Alleen als ie spot en spotgoedkoop is.

Als ik ooit nog een rendier zie, stamp ik het stevig in zijn kloten. Jawel, dat beest kan harder terug stampen en zo’n gewei doet verdomd veel pijn, maar het heeft het verdiend.

Van een stijlvolle cocktailbar naar bellyslides op de meir in minder dan een uur, hoe anders dan door Jägermeister?

Tally Ho!

Daarstraks zag ik de serie “Emma”, gebaseerd op een werk van Jane Austen. Na ongeveer tien minuten herinnerde ik me waarom Ik geen Austen fan ben. Het Britse idee van romantiek.

Wegkwijnen voor iemand die men van zijn leven niet kan krijgen, is volgens Austen het toppunt van romantiek. Volgens die logica ben ik zowat heel mijn middelbare school tijd op het toppunt van romantiek geweest. Maar dat moment hebben we allemaal. Iedereen valt op een bepaald moment voor iemand, waarbij het nooit of te nimmer zal lukken. In het ergste geval beland je in “The Friend Zone”. In het oog van de vrouw of man in kwestie word je gestript van elke vorm van seksualiteit, om voor eeuwig en altijd niets meer dan een beste vriend of vriendin te worden. Hatelijk, daar je dan meestal met een holle maag zit aan te horen hoe verliefd hij/zij op iemand helemaal anders is. Meestal iemand die je dan zelf, uiteraard volledig los daarvan, echt haat.

Natuurlijk komt dat omdat je die persoon enkel ziet door een waas van jaloezie. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Gelukkig scheen dat op een bepaald moment te stoppen. Kortgeleden zat ik op een zetel, luisterend naar iemand die vertelde hoe ik ongetwijfeld iemand zou vinden die me oneindig zou interesseren, boeien en doen overlopen van passie. Het kostte me alle zelfbeheersing die ik heb om niet heel droog te zeggen “Dat ben jij, idioot.” Maar dat werkt helaas alleen in romcoms. En als het leven me een ding heeft geleerd, dan is het dat het mijne geen romcom is.

Geweldig. Ik ben Brits.

Martha May Be On To Something

De keuken is, voor een of andere bizarre reden, dé plaats waar ik kan nadenken. Het grootste deel van de muren is bedekt met kasten en dienbladen. Op het best, leun ik tegen een hoek van een van die dienbladen. Niet de punt, de hoek is naar binnen gekeerd. Met een grote kop, gevuld tot de rand met iets warms. Met de warmte van de mok tegen mijn beide palmen. Donkere (chocolademelk) of het zoete, romige (koffie) warmte die vanuit mijn mond heel mijn lijf verwarmt. Dan mijn hoofd laten malen over… wat het ook is dat me bezighoudt. Het werkt. Geen idee waarom.

Maar wat het ook is, het werkt. Zelfs na een vrijdag, een dag die tegenwoordig qua lessenrooster niet zou misstaan in een lange lijst van misdaden tegen het menselijk ras. Soms heb ik zelfs oprecht het gevoel dat alles wel goed komt. Dat gevoel duurt niet langer dan een minuut, en ik hoef niets meer te doen dan de keuken uit te wandelen om het geloof erin helemaal te verliezen. Meestal ben ik zelfs van het tegenovergestelde overtuigd. Alles gaat langzaam aan naar de kloten. Begrijp me niet verkeerd. Ik geef het niet op. Cynici en pessimisten zijn als mensen die in een kajak zitten en bij tegenstroom stoppen met roeien. Klagen. Maar niets anders doen dan achteruitgaan. Tegenstroom is geen reden om het op te geven. Het is een reden om harder te beginnen werken.

Dat is moralistisch, en ik weet het. Mijn excuses daarvoor. Maar af en toe mag dat. Want het is nodig. Duisternis is niets dan de afwezigheid van licht. Dus om het pessimisme, fatalisme en alle –ismes die er ergens van overtuigd zijn dat de wereld niet meer te redden is tegen te gaan, moét, jawel moét men blijven rechtstaan. Blijven glimlachen. Blijven vechten. Zeg dat ik het gezegd heb.

Dat ik mezelf er af en toe een enkele minuut kan van overtuigen dat alles goed komt, lijkt niet veel. Maar iemand die de wereld ziet zoals hij is en toch nog kan zeggen dat hij weigert op te geven… Voor een of andere reden ben ik steeds blij als ik zo iemand tegen kom. Inclusief als ik even herontdek dat ik dat stiekem ook ben. Dus ook al ben ik tien minuten erna er weer rotsvast van overtuigd dat de wereld naar de kloten is… Die minuut in mijn keuken is godverdomme veel waard.

Één tip, voor iedereen die ziet hoe de wereld er aan toe is, maar niet wil vervallen in voorgekauwd pessimisme en deprimerend fatalisme: zoek iets zo ongelooflijk stom dat niemand er commentaar op kan of zou willen geven. Iets zo pietluttig dat niemand het opmerkt. En geniet ervan. Zo hard en zo veel als je kan.