Martha May Be On To Something

De keuken is, voor een of andere bizarre reden, dé plaats waar ik kan nadenken. Het grootste deel van de muren is bedekt met kasten en dienbladen. Op het best, leun ik tegen een hoek van een van die dienbladen. Niet de punt, de hoek is naar binnen gekeerd. Met een grote kop, gevuld tot de rand met iets warms. Met de warmte van de mok tegen mijn beide palmen. Donkere (chocolademelk) of het zoete, romige (koffie) warmte die vanuit mijn mond heel mijn lijf verwarmt. Dan mijn hoofd laten malen over… wat het ook is dat me bezighoudt. Het werkt. Geen idee waarom.

Maar wat het ook is, het werkt. Zelfs na een vrijdag, een dag die tegenwoordig qua lessenrooster niet zou misstaan in een lange lijst van misdaden tegen het menselijk ras. Soms heb ik zelfs oprecht het gevoel dat alles wel goed komt. Dat gevoel duurt niet langer dan een minuut, en ik hoef niets meer te doen dan de keuken uit te wandelen om het geloof erin helemaal te verliezen. Meestal ben ik zelfs van het tegenovergestelde overtuigd. Alles gaat langzaam aan naar de kloten. Begrijp me niet verkeerd. Ik geef het niet op. Cynici en pessimisten zijn als mensen die in een kajak zitten en bij tegenstroom stoppen met roeien. Klagen. Maar niets anders doen dan achteruitgaan. Tegenstroom is geen reden om het op te geven. Het is een reden om harder te beginnen werken.

Dat is moralistisch, en ik weet het. Mijn excuses daarvoor. Maar af en toe mag dat. Want het is nodig. Duisternis is niets dan de afwezigheid van licht. Dus om het pessimisme, fatalisme en alle –ismes die er ergens van overtuigd zijn dat de wereld niet meer te redden is tegen te gaan, moét, jawel moét men blijven rechtstaan. Blijven glimlachen. Blijven vechten. Zeg dat ik het gezegd heb.

Dat ik mezelf er af en toe een enkele minuut kan van overtuigen dat alles goed komt, lijkt niet veel. Maar iemand die de wereld ziet zoals hij is en toch nog kan zeggen dat hij weigert op te geven… Voor een of andere reden ben ik steeds blij als ik zo iemand tegen kom. Inclusief als ik even herontdek dat ik dat stiekem ook ben. Dus ook al ben ik tien minuten erna er weer rotsvast van overtuigd dat de wereld naar de kloten is… Die minuut in mijn keuken is godverdomme veel waard.

Één tip, voor iedereen die ziet hoe de wereld er aan toe is, maar niet wil vervallen in voorgekauwd pessimisme en deprimerend fatalisme: zoek iets zo ongelooflijk stom dat niemand er commentaar op kan of zou willen geven. Iets zo pietluttig dat niemand het opmerkt. En geniet ervan. Zo hard en zo veel als je kan.