Tally Ho!

Daarstraks zag ik de serie “Emma”, gebaseerd op een werk van Jane Austen. Na ongeveer tien minuten herinnerde ik me waarom Ik geen Austen fan ben. Het Britse idee van romantiek.

Wegkwijnen voor iemand die men van zijn leven niet kan krijgen, is volgens Austen het toppunt van romantiek. Volgens die logica ben ik zowat heel mijn middelbare school tijd op het toppunt van romantiek geweest. Maar dat moment hebben we allemaal. Iedereen valt op een bepaald moment voor iemand, waarbij het nooit of te nimmer zal lukken. In het ergste geval beland je in “The Friend Zone”. In het oog van de vrouw of man in kwestie word je gestript van elke vorm van seksualiteit, om voor eeuwig en altijd niets meer dan een beste vriend of vriendin te worden. Hatelijk, daar je dan meestal met een holle maag zit aan te horen hoe verliefd hij/zij op iemand helemaal anders is. Meestal iemand die je dan zelf, uiteraard volledig los daarvan, echt haat.

Natuurlijk komt dat omdat je die persoon enkel ziet door een waas van jaloezie. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Gelukkig scheen dat op een bepaald moment te stoppen. Kortgeleden zat ik op een zetel, luisterend naar iemand die vertelde hoe ik ongetwijfeld iemand zou vinden die me oneindig zou interesseren, boeien en doen overlopen van passie. Het kostte me alle zelfbeheersing die ik heb om niet heel droog te zeggen “Dat ben jij, idioot.” Maar dat werkt helaas alleen in romcoms. En als het leven me een ding heeft geleerd, dan is het dat het mijne geen romcom is.

Geweldig. Ik ben Brits.