Maatschappelijke topics: Sport en Economie

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF12112008_019&kanaalid=21

Alfacam, een Lints bedrijf, zat dankzij de Olympische Spelen in Peking in november 2008 aan een omzet die bijna het dubbele bedraagt van dezelfde periode in 2006. Als dat geen boost is, weet ik het ook niet meer…

Maatschappelijke topics: Sport: Artikel

Golf
Als je het ons vraagt, is er geen sport waarbij het sociale aspect zo groot is als bij golf. Wetende dat sociaal en sociologisch niet hetzelfde betekent, leek het toch interessant om daarom golf te bekijken. Vanuit de pure natuur van de sport laat ze enorm veel ruimte voor de spelers om met elkaar om te gaan. Je slaat je balletje, de anderen doen hetzelfde en de spelers die niet aan de beurt zijn, die praten even bij. Wanneer iedereen zijn beurt dan heeft gespeeld, is het op weg naar het balletje. Er is dus enorm veel tijd om te praten. De sport lijkt op het eerste zich ook niet direct lichamelijk inspannend, het zit hem vooral in precisie en techniek. Net omdat deze sport zo rustig kan gespeeld worden, kan je er iedereen voor uitnodigen. Zo is ook het concept van een zakenafspraak rond golf ontstaan. En vandaar hoogstwaarschijnlijk de status die bij golf hoort. Denken we dan toch…
Maar laten we golf aspect per aspect bekijken…

DE GOLFER
Een golfspeler heeft toch wel een vrij hoge waardering in onze maatschappij. Er hangt een zekere vorm van elitarisme rond het hele gebeuren: golf is een sport voor het chiquere, rijkere volk – zo denken velen. Verwachtingen omtrent golfers hebben we niet alleen qua status, ook wat betreft het uiterlijk heeft iedereen wel zo’n beeld van de ‘typische golfer’. Steeds voorzien van zonnebril en hippe pet, mooi gestreken hemdje met débardeur, de gekende short met witte sokken. En mannelijk.

GOLF EN VROUWEN
Maar een groter vooroordeel dan dat uitsluitend mannen de sport beoefenen, bestaat bijna niet. Golf is dan wel vooral gekend als mannensport, toch worden er ook regelmatig aparte toernooien voor de vrouwelijke speelsters georganiseerd. Vooral in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië kennen ze een steeds groter wordende populariteit. De bekendste zijn het Kraft Nabisco Championship, het LPGA Championship, de U.S. Women’s Open en de Women’s British Open.

BOERENGOLF
Ook het idee dat sport enkel voor het rijke, verwende elitevolk is, kan meteen al tegengesproken worden. Om de sport ook voor de ‘gewone’ mens toegankelijk te maken, werd ‘boerengolf’ bedacht. Deze variant, die op 14 juni 2007 officieel geregistreerd werd door het bedrijf Farmers Golf, wordt al meer dan 60 jaar gespeeld. Soortgelijke varianten zijn klompgolf, plattelandsgolf, boerderijgolf en agrogolf – deze hebben elk hun kleine afwijkingen, maar kennen hetzelfde achterliggende idee en zijn uit dezelfde instelling gegroeid. De sport wordt, zoals de naam al doet vermoeden,, vooral op boerderijen gespeeld. De green bestaat meestal uit meerdere weilanden en is dus geen vlak grasveld; zoals bij gewone golf. Momenteel zijn er in Nederland al meer dan 350 locaties waar de sport beoefend kan worden. Bij boerengolf is het vooral om de gezelligheid te doen: speciale, dure kleding is dan ook absoluut niet nodig. Laarzen of oude schoenen om eventuele modder te doorploeteren volstaan, en ook aan infrastructuur en materiaal wordt weinig geld besteed. De club is een eenvoudige houten steel van ongeveer 18 cm met onderaan een massieve klomp, een eenvoudige emmer met daarbij een vlag met nummer wordt als hole gebruikt en eender welke bal van 16 cm diameter kan dienst doen als speelbal.
In België bestaat de sport sinds 2003, en heeft sinds kort zijn eigen kampioenschap.

GOLF EN CULTUUR
Dat mensen zo vasthouden aan het typische beeld van ‘de golfer’, de schatrijke man die zijn sport gebruikt om indruk te maken, is echter niet verwonderlijk. Golf verschijnt niet vaak op het witte doek, maar films zijn er wel degelijk. En ook daar blijft het hautaine beeld overeind. Zo is in The Legend of Bagger Vance de rol van golfer weggelegd voor de schatrijke Rannulph Junuh, laat Tin Cup zien hoe Roy McAvoy de psychologe Molly Grisworld voor hem wil winnen door de US Open te winnen en in The Greatest Game Ever Played wordt de arme Francis Ouimet automatisch al als underdog bekeken omdat hij moet opboksen tegen twee rijke Britse topgolfers.
En neem eender welke tv-serie waar golf even in voorkomt, gegarandeerd dat men ook daar niet afwijkt van de stereotiepe golfer – integendeel.

In boeken komen we hetzelfde tafereel tegen (bijvoorbeeld in Riverbank Tweed and Roadmap Jenkins: Tales from the Caddy Yard) maar voor games geldt het tegenovergestelde.
De ‘gewone’ games zijn niet erg populair (wat we misschien kunnen linken aan het feit dat golf vaak gezien wordt als een saaie sport?) en moeten het hebben van de special effects en leuke karakters. Super Swing Gol Pangyaf, met spelers in animestijl en Ace Golf, met grappige karakters in plaats van normale golfers zijn beide voorbeelden van pogingen om met andere karakters de spelletjes interessanter te maken. Ook Extreme Golf gebruikt absoluut geen clichégolfers als spelers en werd zelfs bijna ongeschikt ongeschikt voor adolescenten bevonden door hun seksueel voorkomen (het spel werd dan ook bijna alleen door jongens gespeeld)

Op veel populariteit moeten deze spelen echter ook niet rekenen. Het publiek dat deze games speelt is zo mogelijk nog beperkter dan hetgeen dat golft, en ook enorm verschillend. De makers houden er dan ook rekening mee dat de typische ‘rijke golfers op het gras’ zich ook niet meteen zullen ‘verlagen’ en bezighouden met dit soort spelen.

GOLFTOERISME
Een ander teken van het elitarisme rond golf is het feit dat er zelfs iets bestaat als ‘golftoerisme’. Vooral in Europese landen zijn dit soort reizen, waarin mensen op reis gaan speciaal om te gaan golfen, een groeiende markt. Bepaalde landen (of streken) leven hoofdzakelijk van golftoerisme. Uiteraard vooral een economisch gegeven, maar ook op sociaal vlak staat hier de golf centraal. Zo duiken er massaal speciale golfrestaurants op (waar enkel golfers binnen kunnen en mogen!), geldt er in de hotels een speciale uurregeling en op heel wat plaatsen (die daarom niet eens iets met de sport te maken hebben) krijg je enkel toegang na vertoon van het Golfvaardigheidsbewijs (GVB). Golftoerisme is vooral bekend in de ‘typische golflanden’ zoals Groot-Brittannië, Canada en de VS, en populaire gebieden zijn (dankzij hun warm of mild klimaat) Spanje, Frankrijk, Duitsland, Portugal en Italië.

Om te weten hoe het nu eigenlijk echt zit met alle vooroordelen en de ontkrachtingen daarvan, wilden we ten rade gaan bij een kenner. We hebben dan ook een interview afgenomen van een jonge, 19 jarige kerel die is beginnen golfen omdat zijn ouders dat een goed idee vonden. Hij golft in gewone kledij, gaat met de fiets en zal waarschijnlijk nooit of te nimmer neerkijken op iemand anders. Onorthodox? Misschien…

INTERVIEW: WOUT COVELIERS
1: Is er zoiets als een algemene golfer?
Niet echt. Het is allemaal heel divers. Ik zelf ben iemand die het doet omdat hij het leuk vindt. Bij contact met andere clubs merk ik wel dat er enorm grote en chique clubs zijn. Het valt ook meteen op dat er heel veel golfers zijn die het doen vanwege de status die er aan vasthangt.
2: Golf is een sport die uitgevonden is in Schotland, en op zich een vrij ruwe, simpele sport. Toch is het een sport waar veel prestige aan vast hangt, in Amerika bijvoorbeeld is golf enorm groot. Hoe zou dat komen denk je?
Wel, ik denk dat het komt omdat het een vrij rustige sport is. Je wacht een groot deel van de tijd, of je bent veel onderweg. Dus, op een bepaald moment zal iemand hebben doorgehad dat het een goed moment is om over zaken te praten en mensen uit te nodigen. Ondertussen komt het ook doordat clubs en materieel bijna zo goed zijn als ze kunnen zijn. Nog meer vooruitgang kost enorm nog meer geld.
3: Golfer zou je met een beetje verbeelding een positie kunnen noemen. Maar zou je het ook een rol durven noemen?
Vroeger veel meer dan nu. Zo was er vroeger een heel strikte dresscode. Geen jeans, geen t-shirts. Maar dat verandert. Vroeger had je ook veel geld nodig gewoon al om golf te spelen. Nu verschuift langzaamaan het doelpubliek.
4: Kom je voor jezelf dan ook met conflicten te zitten?
Soms wel. Met de spelregels en tradities niet. Maar met huis- en clubregels bijvoorbeeld wel. Maar meestal kies ik er dan voor om de clubregels op te offeren – liever dan persoonlijke.
5: Zijn er bepaalde rolattributen of statussymbolen verbonden aan ‘golfer zijn’?
Niet echt. Er is een stereotype van hoe golfers zich kleden, maar dat begint te vervagen. Wel verwachtingen, meestal verwacht men als je zegt dat je golft dat je een snob bent. Natuurlijk zijn er wel merken en verschillen. Zo is er het duurste merk Calloway: wie daarmee rondloopt, heeft geld.

BESLUIT
De clichés over golfers lijken te verdwijnen. Afin, of toch de belichaming ervan. Het doelpubliek verschuift, en zo ook de gemiddelde golfer. Wanneer je zegt dat je golft, blijft dat een zeker effect hebben, mensen hebben er automatisch verwachtingen bij. Maar de mensen die aan die verwachtingen voldoen, beginnen minder voor te komen.

Verslog Documentaire: When We Were Kings

Wat mij vooral opviel aan “When we were Kings” is de eenzijdigheid. Dat is dan ook meteen het negatieve kenmerk.  We zagen Foreman wel, maar we zagen hem heel weinig en ofwel om hem iet of wat neer te halen, of om Ali op te trekken. Toen er werd verteld over hoe indrukwekkend hij wel niet was, was dat enkel en alleen om daarna te vertellen dat Ali er zelfs niet naar keek. Persoonlijk vond ik het absoluut passen, maar er werd gevraagd naar journalistiek zwakke en sterke kanten, dus vandaar, erg neutraal was het niet.

Wat dan weer wel geweldig was ,was hoe breed het was. De organisatoren va nhet festival, de muzikanten, de boskers, de managers, de coaches, de dictators, de supporters, alles werd belicht.

Hoe ik het persoonlijk had aangepakt… wel, ik had een stuje, klein stukje voorgeschiedenis van Ali weggelaten, en zowel Foreman en Ali vanaf het begin gevolgd, om zo een documentaire over de beide boksers te laten zien.

Had wel cool geweest.

Sport…

Sport is voor mij als een bloem die pas heel laat opengebloeid is. Vroeger had ik er niets aan, vond ik er ook niets aan en deed er dan ook bijzonder weinig mee. Pas de laatste jaren begin ik me er echt in te interesseren. Nu ben ik zelf op zoek naar een sport om mee te beginnen. Wat ik dan geweldig vind aan sport is een uitdaging. Echte inspanning. Vechten om vooruitgang, om te scoren. Oh, en er is een natuurwet die zegt “Raf en sporten waarin ronde ballen gebruikt worden gaan niet samen.” Het is hard, maar ik overleef het wel.

Mijn verwachtingen naar “maatschappelijke topics” toe? Simpel, exact wat ze voorspiegelen: vanuit een andere hoek kijken naar iets dat de mensheid al eeuwen bezighoud. Dat zijn dan wel mijn woorden, maar het is wel wat we doen. Van zodra de mensheid iets of wat me meer dan 50 op eenkleine plaats kon samenwonen, begonnen ze te competitie te voeren. Blijkbaar hadden we dan wel door dat het geen al te slim idee was om mekaar constant de schedel in te slaan - als laatste overblijven en zeggen “Ik ben de sterkste” is dan wel tof, maar het hele uitsterven-van-de-soort gebeuren bleek dan weer net vervelend genoeg om aan de verleiding te weerstaan – we hadden toch nog een manier nodig om te laten zien wie de sterkste was. Of de snelste. Iedereen moest eens op zijn borst kunnen kloppen.  Et voila, sport was geboren…

Ondertussen doen we het ok gewoon om onszelf bezig te houden en om  ons te ontwikkelen. Gelukkig. Aan de andere kant, als mijn neefje van 12 van mij wint, word ik soms een volle 5 minuten de grond in geboord… Maar goed, er is vooruitgang. Tijd om die te bekijken dus!

Bring it!

Tweede adem. Of Derde… Maakt niet uit. Zuurstof!

Moest mijn titel niet helemaal duidelijk zijn, vandaag zijn er een paar meevallers gebeurd. Enorme meevallers zelfs.

Vandaag hadden we twee experts ter beschikking om een half uur lang vragen op af te vuren. Die twee experts konden ons laten weten dat we weldegelijk goed bezig zijn. Een goede invalshoek, een goede manier om die extra sterk in de verf te zetten en blijkbaar stellen we de juiste vragen. We weten dus nu dat we op de goeie weg zitten. Dat is wal wat we nodig hadden. De goede richting kiezen is misschien wel het moeilijkst. Voor mij persoonlijk toch. Het is gemakkelijker om energie te vinden om te blijven doorgaan wanneer je niet de hele tijd in je hoofd zit met de vraag of je niet halverwege zal moeten terugdraaien. Angst is de sterkste rem ooit. Afin, niet letterlijke doodsangst, die is vrij goed als motor, maar onderliggende angst, waarvan je soms zelf niet eens weet dat hij er is.

Maar goed, we hebben een richting, en terug kracht. Energie. Wil. Goesting. Ze zullen het geweten hebben!

Eindspurt

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”; mso-bidi-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standaardtabel;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:”";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;}

Hoewel we nog bijna een hele week voor ons hebben, begint het toch wat te spannen blijkbaar… Vandaag zijn onze domeinen definitief geselecteerd ,wij werken aan wetenschap blijkbaar. Samen met onze domeinen zijn ook onze opdrachten eindelijk helemaal duidelijk. Of toch voor minstens 98%.

Je zou denken dat we nu, met een helder zicht op wat er gepresteerd moet worden en een maar één domein in plaats van twee, alles wat zou kalmeren. Fout. Hoewel we nog maar een domein écht van nabij moeten volgen, is ons duidelijk geworden dat we echt lang niet genoeg hebben. Lang, lang, lang niet genoeg.

Hoe, dat verschil voor iedereen. De inventaris die plots dichterbij komt, het dossier dat in orde moet komen, stukkenschrijven of verzamelen. Alles word drukker en dringender. Stress. Paniek.

Journalistiek.

Zo. Zalig.

Toen ik onze “Bijbel” las, geloofde ik niet dat we met deze projectweek echt iets van het leven van een journalist zouden proeven. De taken leken me meer iets voor tijdens een les gedrukte media. Daar heb ik niets tegen, helemaal niet, maar het is meer de essentiele achtergrond dan het veld zelf.

Maar ik zou deze post zo niet beginnen als het niet anders bleek. Toegeven, rondlopen op conferenties gebeurt nog niet echt. Schokkend nieuws? Nope. Enige faam, erkenning, loon… noppes. Maar wel, alle rotdingen aan het hele gebeuren. Vergaderingen die blijven vastlopen op een punt door idiote meningsverschillen, die achteraf geen meningsverschillen blijken. Tijdsdruk om alles toch in orde te krijgen. Door de school lopen omdat een bron niet beschikbaar is in het lokaal. Terugkomen en ontdekken dat die bron er wel is, je had alleen de verkeerde kabel ingestoken. Of beter nog, je had ze simpelweg niet gezien omdat er een krant oplag.

Vandaag heb ik twee kranten afgezocht, een englese en een franse, naar een artikel dat ik helemaal snapte, en dat binnen mijn veld paste. Ploeterend om erbij te blijven en niet te sterven van de alomheersende droogte heb ik een Knack gelezen en de sectie “Politiek” geanalyseerd. Blank starend naar een blad, om een artikel goed samen te vatten. Samenvattingen gewist. Mijn toekomstige zelf beloofd dat ik een betere samenvatting kon schrijven, en dat ik de vorige dus niet moest bijhouden. Mijn samenvatting herschreven en me dan afgevraagd waarom ik in godsnaam die eerste versie niet gewoon heb gehouden. Mijzelf in het verleden uitgescholden. Mijn gekrenkte ego moeten oppeppen met chocolade en steelse blikken naar boezems en konten. Mijzelf gedwongen dat niet meer te doen.

Nog voor we goed en wel begonnen waren, bleek dat we verkeerd bezig waren. De opdrachten waren verkeerd geinterpreteerd, grotendeels omdat ze gewoon fout in onze Bijbel stonden! Ahaha! Niet onze schuld dus. (Ja, we houden ons daaraan vast…) Uitzoeken wat dan wel de bedoeling was, bleek ongeveer even gemakkelijk als een getuige van Jehova uitleggen dat je liever je ochtendrust hebt dan dat foldertje!

Toen ik deze ochtend opstond had ik 4 uur geslapen. Op dit moment heb ik 3 flessen cola gedronken, ik heb nog steeds niet gedouchet, heb mezelf net geroken en was er niet blij mee. Bijna niets gegeten en datgene dat ik gegeten heb is amper eten te noemen. Met de wallen onder mijn ogen kan ik dienen als nieuwe mascotte voor de WWF (het natuurfonds, niet de worstelshows.) Zo meteen kruip ik in mijn bed, om dan niet te kunnen slapen, ofwel door de cafeine in mijn systeem, of omdat ik lig te malen over wat ik allemaal nog moet doen.

Maar… Het is geweldig. Fantastisch. Vraag me niet waarom, ik zou het je niet kunnen zeggen, maar ik denk dat ik niets liever wil doen.

Chancke.

Verslag Redactie 14-11-08

Verslag Redactievergadering 14-11-08

Hoofdredacteur: Céline Schauvliege

Verslaggever: Raf Swiggers

Begintijdstip: 08.45u

Eindtijdstip: 16.00u

Gevolgde kanalen

Leigh: Het Nieuwsblad, Le Soir, Daily Mail, Daily Telegraph

Thomas: TV nieuws, Le Soir,

Noemi: Radio 1, De morgen, Nieuwsblad, La Libre Belgique, Internet: The Independent, The Guardian, Le Soir), VTM-Nieuws

Céline: Radionieuws, Le Soir

Raf: Knack, GVA, Le Soir, Daily Telegraph

Kaat: GVA, Le Soir

Persoonlijke Hot Topics:

Noë: Projectontwikkelaar stelt goedkope huizen ter beschikking van jongeren.

Leigh: Gezonken duikboot blijkt door een fout van een matroos te komen. De duikboot was erg hoogtechnologisch. De zaak ontwikkelt zich op een vreemd tempo.

Kaat: De leider van het Brusselse terreur netwerk, Belliraj, beweert mishandeld te zijn tijdens de ondervragingen.

Raf: De leider van de CIA, Michael Hayden, maakt het statement dat Osama Bin Laden geen macht meer heeft binnen Al Qaeda

Thomas: De leider van de CIA, Michael Hayden, maakt het statement dat Osama Bin Laden geen macht meer heeft binnen Al Qaeda.

Céline: Aan de Canadese kust blijven lichaamsdelen aanspoelen.

Redactionele Hot topic:

Het statement van de CIA leider Michael Hayden dat Osama Bin Laden geen macht meer heeft binnen Al Qaeda. Deze topic draait rond een nog steeds enorm gevoelig onderwerp, 9-11, en word in ieder geval nog opgevolgd, met wat geluk zelfs door Osama Bin Laden zelf.

Gekozen artikels:

Binnenlandse Politiek:

- Rudy Aernoudts stelt tien remedies voor Wallonië voor. Werd al eerder aangehaald in een franse reportage waarin verteld wordt Aernoudts wil een nieuwe partij starten, en later een kartel vormen met Dedecker.

- Schoonbroer van De Gucht staaft verdediging in Het Nieuwsblad. Opvolging van gisteren. In vergelijking met het VRT nieuws van gisteren, is er geen nieuws informatie. Dat geld ook voor de informatie die al eerder door De Gucht word gegeven. Het enige “nieuws” is de insinuatie dat Dedecker er misschien iets mee te maken heeft.

- Leterme wil Kroes onder vier ogen spreken over beschuldiging van leugens. Compleet nieuwe informatie, klein artikel, dat waarschijnlijk word opgevolgd.

Wetenschap:

Dan Gillmor, een Amerikaanse autoriteit op het vlak van nieuwe media en burgerjournalistiek, geeft zijn mening over het statement dat de overwinning van Obama grotendeels te danken is aan de nieuwe media, en gaat verder over de evolutie van Media en Journalistiek. Een nieuw artikel dat hoogstwaarschijnlijk nog word opgevolgd, met opiniestukken en reportages.

Wow… Again!

Vandaag was ik, net zoals mijn goede vriendin Sharon, hoofdredacteur. Nu, in onze redactie betekent dat weinig. Het betekent vooral dat je de vergadering op het einde van de dag leid.

Dat ging. Vrij goed, denk ik zelfs. Het is natuurlijk mogelijk, waarschijnlijk zelfs, dat er een hoop comments komen die dat ontkennen… maar naar mijn gevoel ging het goed. Het was ook niet zo moeilijk. De geesten in redactie nr. 13 zijn vrij gelijkgestemd. Zo gelijk zelfs, dat die vergadering vooral schijnt te bestaan uit opsommingen van de artikels die we gaan gebruiken. En hier en daar wat overleg over welke artikels wel en niet relevant zijn. Of bij welk domein ze horen.

Ok, echt gelijkgestemd qua inhoud waren we niet. Maar wel wat werkwijze betreft. Dat doet veel. Heel veel. Mijn enige probleem zat hem in de overdosis energie die ik had! Ik liep over van energie. Het was niet normaal. Dat gebeurt wel meer, maar wanneer je een hele dag moet zitten en lezen komt dat niet van pas. Man, ik wou de muren oplopen! Het wa sme waarschijnlijk nog gelukt ook, met een hoeveelheid cafeine in m’n bloed die de wetten van de fysica in een confrontatie brutaal op de grond zou smijten. Gevolg: Gezang, idiote dansjes en gesprekken waar kop noch staart aan te krijgen is tenzij je er aan deelneemt. Die gesprekken zijn zelfs voor insiders nogal vreemd.

Maar goed! De dag is geeindigd met een rustige, succesvolle vergadering! Victorie is voor mij, dus ik kraai ze!

Wow!

Vandaag begon iets waar al lang over gesproken werd door leerlinge, dat vooral werd aangekondigd door leerkrachten. Belangrijk, maar ongelooflijk otf, zalig om te doen, vermoeiend… We kreegen zowat vanalles naar ons hoofd gesmeten.

Wat ik er aan overhield, was het volgende: Na een hele dag te verdrinke in kranten, lachend en zingend, zou ik s’avond doodvermoeid thuiskomen. Daar zou ik dan nog verder mogen werken, al zij het dan helaas alleen. Als ik dan eindelijk alles heb verwerkt, zou ik nog ongeveer een uur kunnen slapen, om da nterug op school te staan en opnieuw te beginnen. Dit alles zou me bij blijven als dé week van dit jaar en ik zou het met de glimlach ondergaan…

Tot hiertoe… valt dat allemaal wel mee. Het is lang niet zo vermoeiend als werd voorgespiegeld. Maar dat kan aan vandaag liggen. De eerste paar uren hebben we vooral geprobeerd uit te vissen wat nu net de bedoeling was. Toegeven, we hadden brochures, maar die waren groot en intimiderend. (Jawel, Jack had schrik van een brochure. Een grote gemene brochure. Die kindertjes eet. En kwaad lacht. En er wordt gefluisterd dat ze banden heeft met Saddam Hussein.) Toen we dan eindelijk doorhadden dat we niet allemaal alle kranten helemaal van buiten moesten leren en de presentatie geen kruisverhoor was, waren we eindelijk klaar om te beginnen.

Nu, toegeven, een stel student journalisten dat uit de startblokken schiet, is niet spectaculair om te zien. Maar ik verzeker u, dat is het ook niet om te zijn. Kranten lezen, en proberen een onderscheid te maken tussen hot topics voor jezelf, voor de redactie en wat belangrijk is als nieuws voor je eigen domein. Die kranten lezen die je hebt toegedeeld gekregen. Daarna de andere kranten. en tijdschriften. Tussendoor het nieuws kijken. En luisteren, maar dat is dan s’avonds. Radionieuws. Persoonlijk is dat het moeilijkste. Je kan het niet opnemen (ik toch niet) en ik ben erg slecht met dingen die op een bepaald uur beginnen. Dus dat radionieuws word een helse opdracht. Bijna zo hels als onze brochure.

Bijna…